یکی از موضوعاتی که بسیاری از مسافران پیش از سفرهای خارجی با آن مواجه می‌شوند، قوانین مربوط به میزان بار مجاز در هواپیماست. اینکه هر مسافر می‌تواند چند کیلوگرم بار همراه داشته باشد، ابعاد استاندارد چمدان چقدر است، چه وسایلی را می‌توان داخل کابین هواپیما برد و چه اقلامی باید به قسمت بار تحویل داده شوند، از جمله سؤالاتی هستند که دانستن پاسخ آن‌ها می‌تواند از بروز مشکلاتی مانند پرداخت جریمه اضافه‌بار، تحویل اجباری چمدان در فرودگاه یا حتی جا ماندن برخی وسایل جلوگیری کند.

نکته مهم این است که قوانین بار در تمام پروازهای بین‌المللی یکسان نیست. میزان بار مجاز به شرکت هواپیمایی، مسیر پرواز، کلاس نرخی بلیت، کلاس پروازی و حتی نوع هواپیما بستگی دارد. بنابراین نمی‌توان یک عدد ثابت را به‌عنوان میزان بار مجاز تمام پروازهای خارجی در نظر گرفت.

در این مقاله، تمام نکات مهم درباره بار تحویلی، بار دستی، کری‌آن، ابعاد استاندارد چمدان، اضافه‌بار و محدودیت‌های حمل وسایل در پروازهای بین‌المللی را بررسی می‌کنیم.

تفاوت بار تحویلی، بار دستی و کری‌آن چیست؟

پیش از بررسی وزن و ابعاد مجاز، بهتر است با اصطلاحاتی که شرکت‌های هواپیمایی برای انواع بار مسافر استفاده می‌کنند آشنا شویم. این اصطلاحات گاهی به‌جای یکدیگر به کار می‌روند، درحالی‌که تفاوت‌هایی میان آن‌ها وجود دارد.

۱. بار تحویلی (Checked Baggage)

بار تحویلی به چمدان‌ها و وسایلی گفته می‌شود که مسافر هنگام پذیرش پرواز در کانتر شرکت هواپیمایی تحویل می‌دهد. این بار پس از وزن‌کشی و الصاق برچسب مشخصات پرواز، به قسمت بار هواپیما منتقل می‌شود و مسافر در طول پرواز به آن دسترسی ندارد.

چمدان‌های بزرگ، ساک‌های مسافرتی و سایر وسایلی که برای حمل داخل کابین مناسب نیستند، معمولاً در این دسته قرار می‌گیرند.

میزان بار تحویلی مجاز به قوانین شرکت هواپیمایی و شرایط بلیت بستگی دارد. در بسیاری از پروازهای بین‌المللی، میزان بار مجاز برای هر مسافر بزرگسال در کلاس اقتصادی بین ۲۰ تا ۳۰ کیلوگرم است؛ البته این مقدار در برخی مسیرها و شرکت‌های هواپیمایی می‌تواند کمتر یا بیشتر باشد.

۲. بار دستی (Hand Baggage)

بار دستی به وسایلی گفته می‌شود که مسافر اجازه دارد آن‌ها را همراه خود به داخل کابین هواپیما ببرد. این وسایل باید در محدوده وزن و ابعاد تعیین‌شده توسط شرکت هواپیمایی قرار داشته باشند.

بار دستی معمولاً در محفظه بالای صندلی مسافر یا فضای مخصوص زیر صندلی جلو قرار می‌گیرد.

کیف دستی، کوله‌پشتی کوچک و چمدان‌های کابین از جمله وسایلی هستند که بسته به مقررات ایرلاین می‌توانند به‌عنوان بار دستی پذیرفته شوند.

۳. کری‌آن (Carry-on Baggage)

کری‌آن در اصطلاح صنعت هوانوردی به چمدان یا وسیله‌ای گفته می‌شود که مسافر آن را با خود به داخل کابین هواپیما می‌برد. در واقع، کری‌آن یکی از انواع بار دستی است و معمولاً منظور از آن چمدان کوچک مخصوص کابین است.

این چمدان‌ها به‌گونه‌ای طراحی می‌شوند که در محفظه بالای سر مسافران قرار بگیرند. کری‌آن معمولاً ابعادی کوچک‌تر از چمدان‌های معمولی دارد و برای حمل لباس، وسایل شخصی و لوازم ضروری در طول سفر استفاده می‌شود.

۴. وسیله شخصی (Personal Item)

بعضی از شرکت‌های هواپیمایی علاوه بر کری‌آن، اجازه حمل یک وسیله شخصی کوچک را نیز به مسافر می‌دهند.

این وسیله می‌تواند شامل کیف دستی زنانه، کیف لپ‌تاپ، کوله‌پشتی کوچک یا کیف مدارک باشد.

وسیله شخصی معمولاً باید زیر صندلی جلوی مسافر قرار بگیرد و ابعاد آن از محدودیت تعیین‌شده توسط شرکت هواپیمایی بیشتر نباشد.

نکته مهم این است که برخی ایرلاین‌ها اجازه حمل یک کری‌آن به همراه یک وسیله شخصی را می‌دهند، اما در بعضی کلاس‌های نرخی اقتصادی یا پروازهای شرکت‌های هواپیمایی ارزان‌قیمت، ممکن است فقط یک وسیله شخصی کوچک به‌صورت رایگان مجاز باشد.

میزان بار مجاز در پروازهای بین‌المللی چقدر است؟

یکی از مهم‌ترین سؤالات مسافران این است که در پروازهای خارجی چند کیلوگرم بار می‌توانند همراه داشته باشند. پاسخ این سؤال به شرکت هواپیمایی و شرایط بلیت بستگی دارد، اما می‌توان محدوده‌های رایج را به‌عنوان یک راهنمای اولیه در نظر گرفت.

میزان بار مجاز در کلاس اکونومی

در بسیاری از پروازهای بین‌المللی، میزان بار مجاز در کلاس اقتصادی معمولاً بین ۲۰ تا ۳۰ کیلوگرم است. با این حال، برخی بلیت‌ها به‌خصوص بلیت‌های اقتصادی ارزان‌قیمت، ممکن است هیچ بار تحویلی رایگانی نداشته باشند یا تنها مقدار محدودی بار را شامل شوند.

برای مثال، ممکن است دو مسافر که با یک شرکت هواپیمایی و در یک مسیر سفر می‌کنند، به دلیل خرید دو نوع بلیت متفاوت، میزان بار مجاز یکسانی نداشته باشند.

میزان بار مجاز در کلاس بیزینس

در کلاس بیزینس معمولاً میزان بار مجاز بیشتر از کلاس اکونومی است. در بسیاری از ایرلاین‌ها، مسافران این کلاس می‌توانند بین ۳۰ تا ۴۰ کیلوگرم یا حتی بیشتر بار تحویلی داشته باشند.

در برخی مسیرها نیز به‌جای تعیین وزن کلی، تعداد چمدان‌های مجاز مشخص می‌شود و برای هر چمدان محدودیت وزنی جداگانه‌ای در نظر گرفته می‌شود.

میزان بار مجاز در فرست کلاس

فرست کلاس بالاترین سطح خدمات مسافری در بسیاری از شرکت‌های هواپیمایی است و معمولاً بیشترین میزان بار مجاز را در اختیار مسافر قرار می‌دهد.

بسته به شرکت هواپیمایی و مسیر پرواز، این میزان می‌تواند به ۴۰ تا ۵۰ کیلوگرم یا بیشتر برسد. در سیستم تعداد بسته نیز ممکن است مسافر مجاز به حمل چند چمدان با وزن مشخص برای هر قطعه باشد.

آیا بلیت‌های ارزان‌قیمت بار مجاز دارند؟

خیر، لزوماً تمام بلیت‌های هواپیما شامل بار تحویلی رایگان نیستند.

بعضی از شرکت‌های هواپیمایی، به‌ویژه ایرلاین‌های اقتصادی، بلیت‌هایی با قیمت پایین‌تر ارائه می‌کنند که در آن‌ها تنها یک وسیله شخصی کوچک یا مقدار محدودی بار دستی در قیمت بلیت لحاظ شده است.

در این شرایط، مسافر برای حمل چمدان بزرگ‌تر باید هزینه جداگانه پرداخت کند.

بنابراین هنگام مقایسه قیمت بلیت‌های خارجی، فقط به مبلغ نهایی بلیت توجه نکنید؛ هزینه بار مجاز نیز می‌تواند در قیمت تمام‌شده سفر تأثیر قابل‌توجهی داشته باشد.

دو روش محاسبه بار مجاز در پروازهای خارجی

شرکت‌های هواپیمایی برای تعیین میزان بار مجاز مسافران معمولاً از دو روش استفاده می‌کنند: سیستم وزنی و سیستم تعداد بسته.

شناخت این دو روش اهمیت زیادی دارد؛ زیرا ممکن است مسافر در یک پرواز اجازه داشته باشد چند چمدان با وزن مجموع مشخص تحویل دهد، اما در پرواز دیگری تعداد چمدان‌ها نیز محدود شده باشد.

۱. سیستم وزنی (Weight Concept)

در سیستم وزنی، میزان بار مجاز بر اساس مجموع وزن چمدان‌های مسافر محاسبه می‌شود.

برای مثال، اگر میزان بار مجاز یک مسافر ۳۰ کیلوگرم باشد، ممکن است بتواند بار خود را در دو یا سه چمدان تقسیم کند؛ به شرط آنکه وزن هر چمدان از محدودیت تعیین‌شده شرکت هواپیمایی بیشتر نباشد.

در این روش، تعداد چمدان‌ها معمولاً اهمیت کمتری دارد و مجموع وزن آن‌ها ملاک اصلی است.

۲. سیستم تعداد بسته (Piece Concept)

در سیستم تعداد بسته، شرکت هواپیمایی تعداد چمدان‌های مجاز و حداکثر وزن هر چمدان را مشخص می‌کند.

برای مثال، اگر روی بلیت عبارت 2PC درج شده باشد، معمولاً به این معناست که مسافر مجاز به تحویل دو قطعه بار است.

اگر برای هر قطعه محدودیت ۲۳ کیلوگرم تعیین شده باشد، مسافر می‌تواند دو چمدان با وزن حداکثر ۲۳ کیلوگرم برای هرکدام تحویل دهد.

در این روش، مجموع وزن به‌تنهایی ملاک نیست. برای مثال، اگر مسافر دو قطعه بار ۲۳ کیلوگرمی مجاز داشته باشد، نمی‌تواند یک چمدان ۳۰ کیلوگرمی و یک چمدان ۱۶ کیلوگرمی تحویل دهد و تصور کند چون مجموع وزن آن‌ها ۴۶ کیلوگرم است، شرایط را رعایت کرده است.

اصطلاحات رایج مربوط به بار در بلیت هواپیما

هنگام خرید بلیت بین‌المللی ممکن است با عبارت‌ها و کدهای مختلفی در قسمت اطلاعات بار مواجه شوید.

توجه داشته باشید که نحوه درج اطلاعات بار ممکن است در سیستم‌های صدور بلیت و شرکت‌های هواپیمایی متفاوت باشد. همچنین عبارت 1PC یا 2PC به‌تنهایی وزن مجاز هر قطعه را مشخص نمی‌کند و باید محدودیت وزنی آن نیز بررسی شود.

ابعاد استاندارد چمدان برای بار تحویلی چقدر است؟

وزن تنها معیار پذیرش چمدان در پروازهای بین‌المللی نیست. ابعاد چمدان نیز اهمیت زیادی دارد و شرکت‌های هواپیمایی برای اندازه طول، عرض و ارتفاع آن محدودیت‌هایی تعیین می‌کنند.

در بسیاری از ایرلاین‌ها، مجموع سه بُعد چمدان تحویلی ملاک اندازه‌گیری است.

به این ترتیب:

طول + عرض + ارتفاع = مجموع ابعاد چمدان

در تعداد زیادی از شرکت‌های هواپیمایی، حداکثر مجموع ابعاد چمدان استاندارد حدود ۱۵۸ سانتی‌متر است.

برای مثال، چمدانی با ابعاد زیر را در نظر بگیرید:

• طول: ۷۵ سانتی‌متر

• عرض: ۵۰ سانتی‌متر

• ارتفاع: ۳۳ سانتی‌متر

مجموع ابعاد این چمدان برابر با ۱۵۸ سانتی‌متر است و با محدودیت رایج بسیاری از ایرلاین‌ها مطابقت دارد.

البته این اندازه یک استاندارد قطعی و یکسان برای تمام شرکت‌های هواپیمایی نیست. برخی ایرلاین‌ها محدودیت‌های متفاوتی دارند و برای تجهیزات ورزشی، آلات موسیقی و بارهای حجیم نیز ممکن است مقررات جداگانه‌ای در نظر گرفته شود.

نکته مهم دیگر اینکه در اندازه‌گیری چمدان، چرخ‌ها، دسته‌ها و قسمت‌های بیرون‌زده نیز باید محاسبه شوند؛ بنابراین اندازه بدنه خالی چمدان ملاک نهایی نیست.

حداکثر وزن هر چمدان چقدر است؟

در بسیاری از شرکت‌های هواپیمایی، حداکثر وزن مجاز برای یک قطعه بار تحویلی ۳۲ کیلوگرم است.

این محدودیت صرفاً به ظرفیت هواپیما مربوط نمی‌شود، بلکه مسائل ایمنی و اصول جابه‌جایی بار توسط کارکنان فرودگاه نیز در تعیین آن نقش دارند.

برای مثال، اگر میزان بار مجاز مسافر ۴۰ کیلوگرم باشد، ممکن است شرکت هواپیمایی اجازه دهد این وزن در دو چمدان تقسیم شود، اما اجازه تحویل یک چمدان ۴۰ کیلوگرمی را ندهد.

در چنین شرایطی، مسافر باید وزن بار را بین چند چمدان تقسیم کند.

البته محدودیت ۳۲ کیلوگرم نیز باید با مقررات شرکت هواپیمایی موردنظر تطبیق داده شود. بارهای سنگین‌تر از حد پذیرش ممکن است به‌عنوان محموله باربری (Cargo) ارسال شوند.

ابعاد استاندارد کری‌آن و چمدان کابین چقدر است؟

کری‌آن یکی از مهم‌ترین وسایلی است که مسافران در سفرهای هوایی از آن استفاده می‌کنند. این چمدان برای حمل وسایل ضروری و شخصی در داخل کابین طراحی شده است.

اگرچه ابعاد کری‌آن در تمام شرکت‌های هواپیمایی یکسان نیست، اما اندازه‌های زیر در بسیاری از ایرلاین‌ها رایج هستند:

ابعاد متداول چمدان کری‌آن:

۵۵ × ۴۰ × ۲۰ تا ۲۳

سانتی‌متر؛ بسته به شرکت هواپیمایی

برای مثال، شرکت هواپیمایی لوفت‌هانزا حداکثر ابعاد ۵۵ × ۴۰ × ۲۳ سانتی‌متر و وزن حداکثر ۸ کیلوگرم را برای یک قطعه بار کابین در بسیاری از شرایط پروازی خود تعیین کرده است.

در شرکت هواپیمایی ترکیش ایرلاینز نیز ابعاد رایج چمدان کابین ۵۵ × ۴۰ × ۲۳ سانتی‌متر است و محدودیت وزنی آن در کلاس اکونومی ۸ کیلوگرم در نظر گرفته می‌شود.

با این حال، نباید تصور کرد که تمام شرکت‌های هواپیمایی دقیقاً از همین ابعاد و وزن استفاده می‌کنند.

وزن مجاز کری‌آن چقدر است؟

وزن مجاز چمدان کابین در بسیاری از ایرلاین‌ها بین ۷ تا ۱۰ کیلوگرم است.

برخی شرکت‌ها محدودیت ۸ کیلوگرم دارند و بعضی دیگر ممکن است وزن متفاوتی را برای بار دستی مجاز بدانند.

در برخی ایرلاین‌ها نیز تعداد چمدان‌های کابین با توجه به کلاس پروازی متفاوت است. برای مثال، مسافر کلاس بیزینس ممکن است اجازه حمل دو قطعه بار کابین را داشته باشد، درحالی‌که مسافر اکونومی تنها مجاز به حمل یک قطعه باشد.

آیا چرخ و دسته کری‌آن در اندازه‌گیری محاسبه می‌شود؟

بله. یکی از اشتباهات رایج مسافران هنگام خرید چمدان کابین این است که تنها ابعاد بدنه چمدان را در نظر می‌گیرند.

در حالی که در اندازه‌گیری استاندارد، تمام قسمت‌های بیرون‌زده مانند چرخ‌ها، دسته ثابت، دسته تلسکوپی و جیب‌های خارجی نیز باید محاسبه شوند.

برای مثال، ممکن است بدنه یک چمدان ۵۵ سانتی‌متر ارتفاع داشته باشد، اما با احتساب چرخ‌ها و دسته، ارتفاع کلی آن به ۵۹ سانتی‌متر برسد. چنین چمدانی ممکن است از محدودیت ابعادی شرکت هواپیمایی بیشتر باشد.

تفاوت کری‌آن با وسیله شخصی چیست؟

یکی از موضوعاتی که گاهی باعث سردرگمی مسافران می‌شود، تفاوت چمدان کری‌آن با وسیله شخصی است.

کری‌آن معمولاً یک چمدان کوچک است که در محفظه بالای سر مسافر قرار می‌گیرد، اما وسیله شخصی باید به‌راحتی در فضای زیر صندلی جلویی جا بگیرد.

برای درک بهتر تفاوت این دو، می‌توان آن‌ها را به شکل زیر مقایسه کرد:

این ابعاد صرفاً نمونه‌هایی از اندازه‌های رایج هستند و ممکن است شرکت هواپیمایی برای هر دو نوع بار محدودیت متفاوتی تعیین کند.

نکته مهم اینکه اجازه حمل هم‌زمان کری‌آن و وسیله شخصی در همه بلیت‌ها وجود ندارد. در بعضی بلیت‌های اقتصادی، تنها وسیله شخصی کوچک به‌صورت رایگان پذیرفته می‌شود.

آیا می‌توان علاوه بر کری‌آن یک کیف دستی هم به داخل هواپیما برد؟

این موضوع به قوانین شرکت هواپیمایی و نوع بلیت بستگی دارد.

بعضی از ایرلاین‌ها اجازه می‌دهند مسافر یک چمدان کابین به همراه یک کیف دستی کوچک داشته باشد. در برخی شرکت‌ها نیز کیف دستی، کیف لپ‌تاپ یا کوله‌پشتی کوچک به‌عنوان همان وسیله شخصی محاسبه می‌شود.

بنابراین اگر مسافر یک کری‌آن، یک کوله‌پشتی و یک کیف دستی همراه داشته باشد، لزوماً به این معنا نیست که هر سه وسیله به‌صورت رایگان پذیرفته می‌شوند.

در نهایت، تعداد وسایل مجاز باید مطابق مقررات همان پرواز باشد.

قوانین حمل مایعات در بار دستی و کری‌آن

یکی از مهم‌ترین محدودیت‌های حمل بار در پروازهای بین‌المللی، قوانین مربوط به مایعات است. این محدودیت‌ها عمدتاً با هدف افزایش امنیت پرواز و جلوگیری از ورود مواد خطرناک به داخل کابین اعمال می‌شوند.

در بسیاری از فرودگاه‌های بین‌المللی، مسافران هنگام عبور از بخش بازرسی امنیتی باید مقررات زیر را رعایت کنند:

• حجم هر ظرف مایع نباید بیشتر از ۱۰۰ میلی‌لیتر باشد.

• تمام ظروف مایع باید در یک کیسه پلاستیکی شفاف و قابل بسته شدن قرار بگیرند.

• ظرفیت کیسه پلاستیکی معمولاً نباید بیشتر از یک لیتر باشد.

• هر مسافر معمولاً مجاز به حمل یک کیسه شفاف حاوی مایعات است.

نکته مهم این است که ظرفیت ظرف ملاک محاسبه است، نه مقدار مایعی که داخل آن باقی مانده است. برای مثال، اگر یک بطری ۲۰۰ میلی‌لیتری تنها ۵۰ میلی‌لیتر مایع داشته باشد، ممکن است در بازرسی امنیتی پذیرفته نشود.

موارد زیر معمولاً در دسته مایعات و مواد مشابه قرار می‌گیرند:

• آب و انواع نوشیدنی‌ها

• عطر و ادکلن

• شامپو و نرم‌کننده

• کرم‌های آرایشی و بهداشتی

• خمیردندان

• ژل مو

• لوسیون و روغن

• اسپری‌های آرایشی

• مواد غذایی مایع مانند عسل و مربا

این محدودیت در بسیاری از فرودگاه‌ها اجرا می‌شود، اما ممکن است مقررات محلی و تجهیزات بازرسی فرودگاه‌ها متفاوت باشد.

استثناهای حمل مایعات

برخی اقلام از محدودیت عمومی ۱۰۰ میلی‌لیتر مستثنا هستند یا شرایط ویژه‌ای برای حمل آن‌ها وجود دارد.

برای مثال:

• داروهای مایع ضروری برای طول سفر، با رعایت شرایط بازرسی و ارائه مدارک در صورت درخواست.

• شیر و غذای موردنیاز نوزاد در طول سفر.

• مایعات خریداری‌شده از فروشگاه‌های معاف از عوارض فرودگاهی (Duty Free)، در صورتی که مطابق مقررات بسته‌بندی و پلمب شده باشند.

در پروازهای دارای توقف، مسافران باید به مقررات بازرسی امنیتی فرودگاه ترانزیت نیز توجه داشته باشند؛ زیرا ممکن است خریدهای Duty Free در یک فرودگاه، در بازرسی مجدد فرودگاه بعدی با محدودیت مواجه شوند.

چه وسایلی را نباید داخل بار دستی قرار داد؟

تمام وسایلی که مسافر مجاز به حمل آن‌ها در چمدان تحویلی است، الزاماً اجازه ورود به کابین هواپیما را ندارند.

برخی وسایل به دلیل خطر آسیب‌رسانی، قابلیت اشتعال یا ایجاد اختلال در امنیت پرواز، در بار دستی ممنوع یا محدود هستند.

مهم‌ترین این موارد عبارت‌اند از:

• چاقو و تیغه‌های تیز

• قیچی‌های بزرگ

• ابزارهای برنده و برخی ابزارهای صنعتی

• سلاح گرم و مهمات

• مواد منفجره و آتش‌بازی

• مواد قابل اشتعال

• برخی مواد شیمیایی و سمی

• وسایل دفاع شخصی مانند شوکر و اسپری‌های دفاعی

البته قوانین مربوط به بعضی وسایل مانند قیچی کوچک، تیغ اصلاح و ابزارهای شخصی ممکن است بر اساس مقررات کشور و فرودگاه متفاوت باشد.

نکته مهم این است که ممنوعیت ورود یک وسیله به کابین، به معنای مجاز بودن قطعی آن در بار تحویلی نیست. برخی وسایل حتی در قسمت بار نیز ممنوع هستند.

چه وسایلی را نباید داخل بار تحویلی قرار داد؟

بعضی از وسایل به دلیل احتمال آتش‌سوزی، آسیب‌دیدن یا خطرات ایمنی نباید داخل چمدانی قرار بگیرند که به قسمت بار هواپیما تحویل داده می‌شود.

مهم‌ترین این وسایل عبارت‌اند از:

۱. پاوربانک

پاوربانک‌ها به دلیل داشتن باتری لیتیومی معمولاً باید در بار دستی حمل شوند و قرار دادن آن‌ها در بار تحویلی ممنوع است.

۲. باتری‌های لیتیومی یدکی

باتری‌های یدکی دوربین، لپ‌تاپ و سایر وسایل الکترونیکی که به‌صورت جداگانه حمل می‌شوند، معمولاً باید داخل کابین باشند و از اتصال کوتاه آن‌ها جلوگیری شود.

۳. سیگار الکترونیکی

سیگارهای الکترونیکی و دستگاه‌های مشابه دارای باتری، معمولاً باید در کابین حمل شوند و استفاده یا شارژ آن‌ها در هواپیما ممنوع است.

۴. مواد منفجره و آتش‌زا

انواع مواد منفجره، مواد آتش‌بازی و اقلامی که قابلیت ایجاد انفجار یا آتش‌سوزی دارند، در بار تحویلی و بار دستی ممنوع هستند.

۵. برخی مواد شیمیایی

مواد سمی، خورنده، رادیواکتیو و برخی مواد شیمیایی خطرناک اجازه حمل در بار معمول مسافری را ندارند.

قوانین حمل باتری، لپ‌تاپ و پاوربانک در پروازهای بین‌المللی

وسایل الکترونیکی و باتری‌های لیتیومی از جمله مواردی هستند که قوانین خاصی برای حمل آن‌ها وجود دارد.

حمل لپ‌تاپ در هواپیما

مسافران معمولاً می‌توانند لپ‌تاپ خود را در بار دستی همراه داشته باشند. در واقع، به دلیل ارزش مالی دستگاه و وجود باتری لیتیومی، حمل آن در کابین انتخاب مناسب‌تری است.

در برخی فرودگاه‌ها ممکن است هنگام بازرسی امنیتی از مسافر خواسته شود لپ‌تاپ را از کیف خارج کند تا جداگانه بررسی شود.

حمل پاوربانک در هواپیما

پاوربانک باید در کابین حمل شود و نباید داخل چمدان تحویلی قرار بگیرد.

ظرفیت باتری‌های قابل حمل معمولاً بر اساس وات‌ساعت (Wh) محاسبه می‌شود.

• باتری‌های تا ۱۰۰ وات‌ساعت معمولاً بدون نیاز به تأیید ویژه شرکت هواپیمایی قابل حمل هستند.

• باتری‌های بین ۱۰۰ تا ۱۶۰ وات‌ساعت معمولاً به تأیید قبلی شرکت هواپیمایی نیاز دارند.

• باتری‌های بیشتر از ۱۶۰ وات‌ساعت عموماً در بار معمول مسافری مجاز نیستند.

در مورد باتری‌های یدکی، محدودیت تعداد نیز وجود دارد و معمولاً حمل بیش از دو باتری یدکی با ظرفیت ۱۰۰ تا ۱۶۰ وات‌ساعت با تأیید شرکت هواپیمایی امکان‌پذیر است.

همچنین باید توجه داشت که شرکت‌های هواپیمایی ممکن است محدودیت‌های سخت‌گیرانه‌تری برای استفاده یا شارژ پاوربانک در طول پرواز داشته باشند.

حمل دوربین عکاسی و تجهیزات الکترونیکی

دوربین عکاسی، لنز، لپ‌تاپ، تبلت و سایر تجهیزات الکترونیکی ارزشمند بهتر است در بار دستی قرار بگیرند.

باتری‌های یدکی این تجهیزات نیز باید با رعایت مقررات مربوط به باتری‌های لیتیومی حمل شوند.

آیا بار مجاز نوزاد و کودک با بزرگسالان متفاوت است؟

بله. قوانین بار نوزادان و کودکان در پروازهای بین‌المللی ممکن است با بزرگسالان تفاوت داشته باشد.

در بسیاری از ایرلاین‌ها، نوزاد زیر دو سال که بدون صندلی مستقل و در آغوش والدین سفر می‌کند، از میزان بار مجاز متفاوتی برخوردار است.

برخی شرکت‌های هواپیمایی برای نوزادان مقدار مشخصی بار تحویلی در نظر می‌گیرند و برخی دیگر بسته به نوع بلیت و مسیر، بار جداگانه‌ای به آن‌ها اختصاص نمی‌دهند.

همچنین ممکن است امکان حمل کالسکه کودک یا صندلی مخصوص خودرو وجود داشته باشد.

در بعضی شرکت‌های هواپیمایی، کالسکه در قسمت ورودی هواپیما تحویل گرفته می‌شود و در مقصد نیز در همان محل یا قسمت تحویل بار به مسافر بازگردانده می‌شود.

برای کودکان بالای دو سال که صندلی مستقل دارند، معمولاً مقررات بار مشابه بزرگسالان اعمال می‌شود؛ البته شرایط بلیت و ایرلاین تعیین‌کننده است.

قوانین حمل حیوانات خانگی در پروازهای بین‌المللی

حمل حیوانات خانگی مانند سگ و گربه در پروازهای خارجی تابع مقررات خاصی است و نمی‌توان آن‌ها را مانند یک چمدان معمولی در نظر گرفت.

شرکت‌های هواپیمایی با توجه به نوع حیوان، وزن آن به همراه محفظه حمل، ابعاد قفس و مسیر پرواز، شرایط متفاوتی تعیین می‌کنند.

به‌طور کلی، حمل حیوانات خانگی ممکن است به سه روش انجام شود:

حمل داخل کابین: در برخی ایرلاین‌ها، حیوانات کوچک با محفظه حمل استاندارد و با رعایت محدودیت وزن و ابعاد می‌توانند همراه مسافر وارد کابین شوند.

حمل در قسمت بار هواپیما: در صورتی که شرایط ایرلاین اجازه دهد، برخی حیوانات در محفظه مخصوص و استاندارد در قسمت بار حمل می‌شوند.

ارسال از طریق کارگو: برای برخی حیوانات، مسیرها یا شرایط خاص، ارسال به‌عنوان محموله باربری ضروری است.

علاوه بر قوانین شرکت هواپیمایی، مقررات ورود حیوانات به کشور مقصد نیز اهمیت زیادی دارد. مدارک سلامت، واکسیناسیون، میکروچیپ، گواهی‌های دامپزشکی و مجوزهای ورود ممکن است بر اساس کشور مقصد متفاوت باشند.

اضافه‌بار در پروازهای بین‌المللی چیست و چگونه محاسبه می‌شود؟

اگر وزن یا تعداد چمدان‌های مسافر از میزان بار مجاز درج‌شده در بلیت بیشتر باشد، مقدار اضافه به‌عنوان اضافه‌بار (Excess Baggage) محاسبه می‌شود.

برای مثال، اگر میزان بار مجاز مسافر ۲۵ کیلوگرم باشد و وزن چمدان او به ۳۰ کیلوگرم برسد، پنج کیلوگرم اضافه‌بار خواهد داشت.

در سیستم تعداد بسته نیز اگر مسافر مجاز به حمل یک چمدان باشد اما بخواهد دو چمدان تحویل دهد، ممکن است برای قطعه اضافه هزینه جداگانه دریافت شود؛ حتی اگر وزن مجموع چمدان‌ها از حد مجاز بیشتر نباشد.

هزینه اضافه‌بار چگونه تعیین می‌شود؟

هزینه اضافه‌بار در پروازهای بین‌المللی نرخ ثابتی ندارد و بر اساس عوامل مختلفی محاسبه می‌شود:

• شرکت هواپیمایی

• مسیر پرواز

• وزن اضافه‌بار

• تعداد چمدان‌های اضافه

• ابعاد چمدان

• کلاس پروازی

• زمان خرید اضافه‌بار

• قوانین و شرایط بلیت

در برخی ایرلاین‌ها، هزینه اضافه‌بار بر اساس هر کیلوگرم محاسبه می‌شود. در برخی دیگر، هزینه هر قطعه چمدان اضافه یا هر محدوده وزنی مشخص ملاک قرار می‌گیرد.

همچنین ممکن است هزینه اضافه‌بار در خرید اینترنتی پیش از پرواز با مبلغی که در فرودگاه دریافت می‌شود متفاوت باشد.

آیا خرید اضافه‌بار پیش از پرواز ارزان‌تر است؟

در بسیاری از شرکت‌های هواپیمایی امکان خرید اضافه‌بار از طریق وب‌سایت، اپلیکیشن یا دفاتر فروش وجود دارد.

در برخی ایرلاین‌ها، خرید اضافه‌بار از قبل هزینه کمتری نسبت به پرداخت آن در فرودگاه دارد.

به همین دلیل، اگر مسافر از قبل می‌داند که بار بیشتری همراه خواهد داشت، بررسی شرایط خرید اضافه‌بار پیش از مراجعه به فرودگاه اهمیت دارد.

اگر وزن چمدان بیشتر از ۳۲ کیلوگرم باشد چه اتفاقی می‌افتد؟

در بسیاری از شرکت‌های هواپیمایی، هیچ قطعه بار تحویلی نباید بیشتر از ۳۲ کیلوگرم وزن داشته باشد.

بنابراین اگر یک چمدان ۳۵ یا ۴۰ کیلوگرمی داشته باشید، ممکن است حتی با پرداخت هزینه اضافه‌بار نیز شرکت هواپیمایی آن را به‌صورت یک قطعه نپذیرد.

در چنین شرایطی معمولاً باید وسایل را بین دو چمدان تقسیم کنید یا در صورت امکان از خدمات حمل بار استفاده کنید.

بار حجیم و اضافه‌ابعاد در پروازهای خارجی

گاهی ممکن است وزن چمدان مسافر در محدوده مجاز باشد، اما ابعاد آن از اندازه تعیین‌شده توسط شرکت هواپیمایی بیشتر باشد.

به چنین باری، بار حجیم یا اضافه‌ابعاد (Oversized Baggage) گفته می‌شود.

برای مثال، ممکن است چمدانی ۲۰ کیلوگرم وزن داشته باشد، اما مجموع طول، عرض و ارتفاع آن از ۱۵۸ سانتی‌متر بیشتر باشد.

در این شرایط، شرکت هواپیمایی ممکن است هزینه اضافه‌ابعاد دریافت کند یا برای پذیرش آن شرایط ویژه‌ای در نظر بگیرد.

اقلامی مانند موارد زیر ممکن است در دسته بار حجیم قرار بگیرند:

• تجهیزات ورزشی

• دوچرخه

• اسکی و اسنوبرد

• آلات موسیقی بزرگ

• تجهیزات عکاسی و فیلم‌برداری

• برخی وسایل صنعتی

• چمدان‌های بسیار بزرگ

برای حمل این اقلام بهتر است پیش از سفر، مقررات شرکت هواپیمایی و ضرورت رزرو فضای مخصوص بار بررسی شود.

قوانین حمل وسایل ورزشی و آلات موسیقی

حمل وسایل ورزشی و آلات موسیقی در هواپیما تابع مقررات خاصی است.

برای مثال، دوچرخه معمولاً باید در بسته‌بندی مناسب و با رعایت شرایط شرکت هواپیمایی تحویل داده شود. ممکن است لازم باشد پدال‌ها جدا و فرمان در وضعیت مشخصی قرار بگیرد.

تجهیزات اسکی، گلف، موج‌سواری و سایر وسایل ورزشی نیز بسته به ابعاد، وزن و نوع بسته‌بندی می‌توانند به‌عنوان بار معمولی، بار حجیم یا بار ویژه پذیرفته شوند.

در مورد آلات موسیقی، سازهای کوچک ممکن است با رعایت ابعاد مجاز داخل کابین حمل شوند. اما برای سازهای بزرگ‌تر مانند ویولنسل یا برخی سازهای حجیم، ممکن است نیاز به خرید صندلی اضافی یا تحویل آن‌ها به قسمت بار باشد.

در هر دو مورد، پذیرش وسیله به مقررات شرکت هواپیمایی و ظرفیت هواپیما بستگی دارد.

آیا بار مجاز در پروازهای کانکشن و ترانزیت تغییر می‌کند؟

این موضوع یکی از مهم‌ترین نکاتی است که مسافران پروازهای دارای توقف باید به آن توجه کنند.

در پروازهای بین‌المللی ممکن است مسافر برای رسیدن به مقصد نهایی از یک یا چند فرودگاه عبور کند و در هر مسیر با یک شرکت هواپیمایی متفاوت سفر کند.

برای مثال، مسافری که از تهران به مقصد تورنتو سفر می‌کند، ممکن است در استانبول یا دبی توقف داشته باشد و ادامه مسیر را با یک شرکت هواپیمایی دیگر انجام دهد.

در چنین شرایطی، قوانین بار مجاز باید برای تمام بخش‌های سفر بررسی شود.

اگر تمام پروازها با یک شرکت هواپیمایی انجام شوند

در صورتی که تمام مسیر تحت یک بلیت و با یک شرکت هواپیمایی انجام شود، معمولاً اطلاعات بار مجاز در کل مسیر مشخص است.

با این حال، شرایط مسیر، نوع بلیت و مقررات پروازهای عملیاتی باید بررسی شوند.

اگر پروازها با چند شرکت هواپیمایی انجام شوند

در پروازهای مشترک یا چندشرکتی، ممکن است قوانین شرکت هواپیمایی صادرکننده بلیت با شرکت هواپیمایی انجام‌دهنده پرواز تفاوت داشته باشد.

به همین دلیل، باید مشخص شود کدام شرکت هواپیمایی مسئول اجرای هر بخش از سفر است و مقررات بار آن چگونه اعمال می‌شود.

آیا در پرواز کانکشن باید چمدان را دوباره تحویل داد؟

پاسخ به این سؤال به نوع بلیت، فرودگاه ترانزیت، قوانین گمرکی و نحوه صدور بلیت بستگی دارد.

در بسیاری از پروازهای کانکشن که به‌صورت یک سفر پیوسته و با چمدان برچسب‌گذاری‌شده تا مقصد نهایی صادر شده‌اند، چمدان مستقیماً به مقصد نهایی ارسال می‌شود.

اما در بعضی فرودگاه‌ها و مسیرها، به‌ویژه در صورت ورود به یک کشور و انجام تشریفات گمرکی، ممکن است مسافر مجبور باشد چمدان را تحویل بگیرد و دوباره به قسمت بار تحویل دهد.

بنابراین صرف داشتن توقف در یک فرودگاه به معنای تحویل مجدد چمدان نیست و باید شرایط همان مسیر بررسی شود.

در پروازهای خارجی کدام شرکت هواپیمایی قوانین بار متفاوتی دارد؟

هر شرکت هواپیمایی مقررات اختصاصی خود را برای بار مسافر تعیین می‌کند. حتی در یک ایرلاین نیز ممکن است قوانین بار در مسیرهای مختلف متفاوت باشد.

برای آشنایی بهتر با این موضوع، در ادامه چند نمونه از قوانین شرکت‌های هواپیمایی بین‌المللی را بررسی می‌کنیم.

ترکیش ایرلاینز (Turkish Airlines)

ترکیش ایرلاینز در بسیاری از پروازهای بین‌المللی خود از هر دو روش وزنی و تعداد بسته استفاده می‌کند.

در سیستم تعداد بسته، حداکثر وزن هر قطعه بار در کلاس اکونومی معمولاً ۲۳ کیلوگرم و در کلاس بیزینس ۳۲ کیلوگرم است.

حداکثر مجموع ابعاد هر چمدان استاندارد در این سیستم ۱۵۸ سانتی‌متر است.

در کلاس اکونومی، بار دستی معمولاً یک قطعه با حداکثر وزن ۸ کیلوگرم و ابعاد ۵۵ × ۴۰ × ۲۳ سانتی‌متر است.

البته میزان بار تحویلی رایگان به مسیر و نوع بسته خریداری‌شده بستگی دارد.

امارات (Emirates)

شرکت هواپیمایی امارات در بسیاری از مسیرهای خود از سیستم وزنی استفاده می‌کند.

در کلاس اکونومی، بسته به نوع بلیت، میزان بار مجاز می‌تواند ۲۰، ۲۵، ۳۰ یا ۳۵ کیلوگرم باشد.

در کلاس پرمیوم اکونومی میزان بار مجاز ۳۵ کیلوگرم، در بیزینس ۴۰ کیلوگرم و در فرست کلاس ۵۰ کیلوگرم است.

در مسیرهایی که از سیستم تعداد بسته استفاده می‌شود، شرایط متفاوت است و تعداد و وزن هر چمدان به نوع بلیت بستگی دارد.

حداکثر وزن هر قطعه بار در سیستم وزنی این شرکت ۳۲ کیلوگرم است.

لوفت‌هانزا (Lufthansa)

در بسیاری از پروازهای بین‌المللی لوفت‌هانزا، میزان بار مجاز کلاس اکونومی یک قطعه چمدان با حداکثر وزن ۲۳ کیلوگرم است.

در کلاس بیزینس معمولاً دو قطعه چمدان ۳۲ کیلوگرمی مجاز است.

حداکثر مجموع ابعاد هر چمدان استاندارد در این شرکت ۱۵۸ سانتی‌متر است.

برای بار کابین نیز در بسیاری از بلیت‌های پروازهای طولانی، یک قطعه با حداکثر وزن ۸ کیلوگرم و ابعاد ۵۵ × ۴۰ × ۲۳ سانتی‌متر در نظر گرفته می‌شود.

نکته مهم درباره مقایسه قوانین ایرلاین‌ها

اعداد بالا نمونه‌هایی از مقررات شرکت‌های هواپیمایی هستند و نباید آن‌ها را به تمام پروازهای این شرکت‌ها تعمیم داد. نوع بلیت، مبدأ، مقصد، تاریخ صدور بلیت و شرایط مسیر می‌توانند میزان بار مجاز را تغییر دهند.

حتی در یک شرکت هواپیمایی ممکن است دو مسافر در یک کلاس پروازی، به دلیل خرید دو نوع بلیت متفاوت، از میزان بار مجاز متفاوتی برخوردار باشند.

در صورت گم شدن یا آسیب دیدن چمدان در پرواز بین‌المللی چه باید کرد؟

گاهی ممکن است پس از رسیدن به مقصد، چمدان مسافر در قسمت تحویل بار فرودگاه پیدا نشود یا آسیب‌دیده به دست او برسد.

در چنین شرایطی، اقدام سریع اهمیت زیادی دارد.

اگر چمدان تحویل داده نشد

اگر پس از رسیدن به مقصد، چمدان خود را روی نوار نقاله پیدا نکردید، پیش از خروج از محدوده تحویل بار به دفتر خدمات بار شرکت هواپیمایی مراجعه کنید.

در این مرحله باید مشخصات پرواز، برچسب بار و اطلاعات چمدان را ارائه دهید تا گزارش مربوط به بار مفقود یا تأخیردار ثبت شود.

پس از ثبت گزارش، معمولاً یک شماره پیگیری یا کد پرونده به مسافر داده می‌شود که برای پیگیری وضعیت چمدان مورد استفاده قرار می‌گیرد.

اگر چمدان آسیب دیده باشد

اگر چمدان هنگام تحویل دارای شکستگی، پارگی، آسیب به چرخ‌ها یا سایر خسارت‌های قابل مشاهده باشد، بهتر است پیش از ترک فرودگاه موضوع را به شرکت هواپیمایی اطلاع دهید و گزارش خسارت دریافت کنید.

مهلت اعلام خسارت ممکن است بر اساس نوع پرواز و مقررات قابل اجرا متفاوت باشد. در پروازهای بین‌المللی مشمول کنوانسیون مونترال ۱۹۹۹، برای خسارت بار تحویلی معمولاً مهلت اعلام کتبی حداکثر هفت روز از تاریخ دریافت بار در نظر گرفته شده است.

در مورد تأخیر بار نیز مهلت اعلام شکایت کتبی معمولاً حداکثر ۲۱ روز از تاریخ تحویل بار است.

نگهداری برچسب بار، کارت پرواز، تصاویر چمدان و مدارک خرید آن می‌تواند در پیگیری پرونده اهمیت داشته باشد.

چگونه وزن چمدان را پیش از رفتن به فرودگاه اندازه‌گیری کنیم؟

یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای جلوگیری از پرداخت اضافه‌بار، وزن‌کشی چمدان در منزل است.

برای این کار می‌توان از ترازوی مخصوص چمدان استفاده کرد. این ترازوها کوچک و قابل حمل هستند و معمولاً با اتصال به دسته چمدان، وزن آن را نمایش می‌دهند.

اگر چنین وسیله‌ای در دسترس نیست، می‌توان ابتدا وزن خود را روی ترازو اندازه گرفت و سپس با در دست گرفتن چمدان دوباره وزن‌کشی کرد. اختلاف این دو عدد، وزن تقریبی چمدان خواهد بود.

بهتر است وزن چمدان چندصد گرم کمتر از حداکثر بار مجاز باشد؛ زیرا ممکن است وزن‌کشی در فرودگاه با اختلاف جزئی همراه باشد.

همچنین بهتر است ابعاد چمدان نیز پیش از سفر با متر اندازه‌گیری شود. توجه به وزن به‌تنهایی کافی نیست و چمدان باید از نظر ابعاد نیز با مقررات شرکت هواپیمایی مطابقت داشته باشد.

بهترین روش تقسیم وسایل بین چمدان و کری‌آن

تقسیم درست وسایل بین بار تحویلی و بار دستی، علاوه بر سهولت جابه‌جایی، می‌تواند در شرایط اضطراری نیز به مسافر کمک کند.

وسایلی که در طول پرواز به آن‌ها نیاز دارید یا در صورت تأخیر چمدان نمی‌توانید به‌راحتی جایگزین کنید، بهتر است در بار دستی قرار بگیرند.

از جمله:

• مدارک شناسایی و گذرنامه

• بلیت و مدارک سفر

• داروهای ضروری

• تلفن همراه و شارژر

• لپ‌تاپ و تبلت

• اشیای قیمتی

• جواهرات

• وسایل الکترونیکی حساس

• یک دست لباس ضروری برای سفرهای طولانی

در مقابل، لباس‌های اضافی، کفش، وسایل بهداشتی مجاز و سایر اقلامی که در طول پرواز به آن‌ها نیاز فوری ندارید، می‌توانند در چمدان تحویلی قرار بگیرند.

البته در مورد وسایلی مانند دارو، مواد مایع، باتری و تجهیزات الکترونیکی باید محدودیت‌های مربوط به حمل آن‌ها رعایت شود.

اشتباهات رایج مسافران درباره بار مجاز در پروازهای بین‌المللی

بسیاری از مشکلات مربوط به بار در فرودگاه به دلیل ناآگاهی از مقررات یا برداشت اشتباه از اطلاعات درج‌شده روی بلیت اتفاق می‌افتد.

برخی از رایج‌ترین این اشتباهات عبارت‌اند از:

۱. تصور اینکه تمام بلیت‌های اکونومی شامل ۳۰ کیلوگرم بار هستند.

میزان بار مجاز در کلاس اکونومی ثابت نیست و ممکن است از صفر تا بیش از ۳۰ کیلوگرم متغیر باشد.

۲. توجه نکردن به تعداد چمدان‌های مجاز.

اگر بلیت مسافر یک قطعه بار ۲۳ کیلوگرمی را شامل شود، لزوماً به این معنا نیست که می‌تواند دو چمدان با وزن مجموع ۲۳ کیلوگرم تحویل دهد.

۳. خرید چمدان کابین بدون توجه به ابعاد آن.

ممکن است چمدانی که در فروشگاه به‌عنوان کری‌آن معرفی شده است، با محدودیت ابعادی شرکت هواپیمایی موردنظر مطابقت نداشته باشد.

۴. قرار دادن پاوربانک در چمدان تحویلی.

پاوربانک و باتری‌های لیتیومی یدکی معمولاً باید در کابین حمل شوند.

۵. تصور اینکه بار مجاز در تمام بخش‌های یک سفر کانکشن یکسان است.

در سفرهای چندشرکتی باید مقررات بار تمام پروازها بررسی شود.

۶. توجه نکردن به محدودیت وزن هر قطعه بار.

حتی اگر مجموع بار مسافر مجاز باشد، ممکن است وزن یک چمدان به‌تنهایی از محدودیت شرکت هواپیمایی بیشتر باشد.

۷. خرید اضافه‌بار در فرودگاه بدون بررسی هزینه آن از قبل.

در بعضی شرکت‌ها، خرید اضافه‌بار پیش از مراجعه به فرودگاه هزینه کمتری دارد.

۸. قرار دادن مدارک و اشیای ارزشمند در چمدان تحویلی.

گذرنامه، مدارک مهم، پول نقد و وسایل ارزشمند بهتر است همراه مسافر و در بار دستی نگهداری شوند.

پیش از خرید بلیت هواپیما، میزان بار مجاز را بررسی کنید

میزان بار مجاز یکی از معیارهای مهم در انتخاب پروازهای بین‌المللی است. گاهی ممکن است یک بلیت از نظر قیمت ارزان‌تر باشد، اما به دلیل نداشتن بار تحویلی رایگان، هزینه نهایی سفر برای مسافر بیشتر تمام شود.

برای مثال، مسافری که قصد یک سفر طولانی دارد و باید چند چمدان همراه خود ببرد، بهتر است هنگام انتخاب پرواز، شرایط بار را نیز در کنار قیمت بلیت، مدت توقف، تعداد پروازهای اتصالی و زمان رسیدن به مقصد بررسی کند.

در آتوسا پرواز، به‌عنوان مجموعه فعال در حوزه خدمات گردشگری با تمرکز تخصصی بر صدور بلیت هواپیماهای خارجی، توجه به جزئیات سفر و شرایط پروازی اهمیت ویژه‌ای دارد. اطلاعات مربوط به میزان بار مجاز، نوع بلیت و مقررات شرکت هواپیمایی از جمله مواردی است که در انتخاب آگاهانه پرواز و برنامه‌ریزی هزینه‌های سفر نقش دارد.

در نهایت، بهترین مرجع برای اطلاع از میزان دقیق بار مجاز، اطلاعات درج‌شده روی بلیت و مقررات رسمی شرکت هواپیمایی انجام‌دهنده پرواز است. پیش از حرکت به سمت فرودگاه، حتماً وزن، تعداد و ابعاد چمدان‌های خود را با این اطلاعات تطبیق دهید تا سفر خارجی خود را بدون دغدغه‌های مربوط به اضافه‌بار آغاز کنید.